De Blue Heart-diamant

De oorsprong van de Blue Heart-diamant

Gedurende vele jaren waren de oorsprongen van de Blue Heart-diamant in mysterie gehuld. Geleerden gingen ervan uit dat de diamant ergens aan het begin van de 20e eeuw werd gevonden en geloofden dat hij waarschijnlijk uit Zuid-Afrika afkomstig was. Anderen waren het daar echter niet mee eens en stelden dat de edelsteen oorspronkelijk in India zou kunnen zijn opgegraven.

De Blue Heart-diamant krijgt zijn naam

Toen het Smithsonian Institution de diamant in 1964 verwierf, werd er een uitgebreid onderzoek naar uitgevoerd. Daaruit bleek dat de steen inderdaad uit Zuid-Afrika afkomstig was. Het bleek dat de Blue Heart-diamant in 1908 werd ontdekt in de beroemde Premier Mine. Op diezelfde locatie werden nog vele andere belangrijke diamanten gevonden, zoals de Cullinan Diamond, de Taylor-Burton Diamond en de Premier Rose Diamond, en nog vele andere.

Het is gemakkelijk te begrijpen hoe de naam Blue Heart-diamant is ontstaan. Hoewel hij soms ook de Unzue-diamant werd genoemd, lijkt elke andere naam onjuist wanneer men ziet dat hij in een zeldzame hartvorm is geslepen en een diepe blauwe kleur bezit. Zijn minder bekende naam is afkomstig van María Unzué uit Argentinië, die gedurende 43 jaar eigenaar was van de edelsteen.

De Blue Heart werd ook jarenlang ten onrechte de ‘Eugenie Blue’ genoemd, omdat men dacht dat Eugénie de Montijo, keizerin van Frankrijk van 1853 tot 1870, ooit de eigenaar was geweest. Een belangrijke reden waarom dit verhaal niet klopt, is dat de diamant pas in 1908 werd ontdekt – lang nadat haar regeerperiode was geëindigd. Bovendien zijn er geen directe verbanden tussen de edelsteen en Frankrijk, behalve dat hij daar werd geslepen. Uit het onderzoek van het Smithsonian Institution bleek dan ook dat er geen enkel verband bestaat tussen keizerin Eugénie en de Blue Heart-diamant.

Het slijpen van de Blue Heart-diamant

De Premier Transvaal Diamond Mining Company kocht de Blue Heart-diamant in 1909. In 1910 begon het proces van het slijpen van de diamant. De Franse juwelier uit Parijs, Atanik Eknayan, kreeg de taak om de Blue Heart te slijpen. Toen de ruwe steen arriveerde, woog hij 100,5 karaat, maar nadat Eknayan zijn werk had voltooid, werd de diamant teruggebracht tot zijn huidige gewicht van 30,62 karaat. Hij koos voor de ongebruikelijke hartvorm voor de edelsteen.

In datzelfde jaar werd de diamant geplaatst als middelpunt van een halsketting in de vorm van een lelietje-van-dalen-ornament. De diamant bleef in dit sieraad gezet tot 1953. In dat jaar werd hij gekocht door Van Cleef & Arpels, dat de steen opnieuw zette in een elegante hanger met andere edelstenen, waaronder een roze diamant van 2,05 karaat. In 1959 behoorde de Blue Heart-diamant toe aan Harry Winston en werd hij opnieuw gezet, ditmaal als het middelpunt van een platina ring. De Blue Heart werd daarbij omringd door 25 ronde briljantgeslepen kleurloze diamanten met een gezamenlijk gewicht van 1,63 karaat.

De moderne eigendomsgeschiedenis van de Blue Heart-diamant

In 1909 kocht de Premier Transvaal Diamond Mining Company de diamant en vertrouwde deze toe aan Atanik Eknayan in Parijs, die de diamant sleep tot de 30,62 karaat briljantgeslepen, hartvormige diamant die we vandaag kennen.

Een vooraanstaande Argentijnse familie koopt de Blue Heart-diamant

Het jaar daarop kocht Pierre Cartier, de Franse juwelier, de diamant. Cartier was degene die de edelsteen liet zetten in een halsketting met een lelietje-van-dalen-ornament. De Blue Heart bleef jarenlang in deze vorm. Cartier verkocht het juweel nog datzelfde jaar (1910) aan María Unzué uit Argentinië. De halsketting bleef lange tijd in bezit van de familie Unzué. María Unzué schonk het later aan haar nicht Ángela González Álzaga als huwelijksgeschenk. Het juweel bleef in de familie tot 1953. Dit betekende dat de familie Unzué het gedurende 43 jaar in bezit had — de langste periode waarin de Blue Heart-diamant ooit in een privécollectie is geweest.

De Blue Heart-diamant wordt in verschillende juwelen opnieuw gezet

Van Cleef & Arpels kocht de diamant in 1953. Dit was ook de eerste keer dat de steen in een ander juweel werd gezet. De Blue Heart vormde het middelpunt van een hangerketting waarin ook een andere blauwe diamant van 3,81 karaat uit de oorspronkelijke halsketting was verwerkt, evenals een nieuw toegevoegde roze diamant van 2,05 karaat. De nieuwe halsketting werd gewaardeerd op $300.000 (tegenwoordig meer dan $3.000.000).

Het bedrijf verkocht het nieuwe juweel vervolgens aan baron Hans Heinrich Thyssen-Bornemisza, een industrieel uit Zwitserland. Hij behield het slechts zes jaar. Harry Winston kocht de Blue Heart in 1959 van Nina Dyer, de ex-vrouw van Thyssen-Bornemisza. Winston besloot de kostbare edelsteen opnieuw te laten zetten. Hij liet de diamant plaatsen als middelpunt van een platina ring. De Blue Heart wordt daarin omringd door 25 briljantgeslepen ronde kleurloze diamanten met een gezamenlijk gewicht van 1,63 karaat.

In datzelfde jaar (1959) kocht Marjorie Merriweather Post de ring van Harry Winston voor een niet bekendgemaakt bedrag. Mevrouw Post was een vooraanstaande socialite en de oprichtster van General Foods.

De Blue Heart-diamant wordt geschonken aan het Smithsonian Institution

Mevrouw Marjorie Merriweather Post was de laatste particuliere eigenaar van de Blue Heart. Zij besloot dat zij het juweel niet langer nodig had. In plaats van het te verkopen, maakte mevrouw Post een genereus gebaar: zij schonk de prachtige diamant in 1964 aan het National Museum of Natural History van het Smithsonian Institution in Washington, D.C.. De Blue Heart-diamant maakt sindsdien deel uit van hun edelsteenverzameling. Hij is te bezichtigen in de Janet Annenberg Hooker Hall of Geology, Gems, and Minerals.

De technische kenmerken van de Blue Heart-diamant

De Blue Heart-diamant werd geslepen uit een ruwe steen van 100,5 karaat en resulteerde uiteindelijk in een diamant van 30,62 karaat, ongeveer twee derde van de grootte van de Hope Diamond (45,52 karaat). De diamant vertoont een prachtige blauwe kleur, een van de zeldzaamste kleuren die in diamanten voorkomen. De edelsteen heeft bovendien een zeer diepe kleurtoon, wat nog zeldzamer is. Gemological Institute of America (GIA) classificeerde de steen als een natuurlijke fancy deep blue diamant. De blauwe kleur in diamanten ontstaat door sporen van boor in hun atomaire structuur.

De Blue Heart is een hartvormige briljantgeslepen edelsteen. Deze vorm is ongebruikelijk en was waarschijnlijk verantwoordelijk voor het verlies van ongeveer 70% van het oorspronkelijke gewicht van de ruwe diamant. Tegelijkertijd maakt deze vorm het juweel uniek en zeer zeldzaam. De GIA gaf de diamant een VS2-zuiverheidsgradatie. VS staat voor Very Small inclusions (zeer kleine insluitsels). Dit is een lagere zuiverheidsgradatie in vergelijking met de hoogste gradaties, maar nog steeds een goede beoordeling. Het betekent dat er geen insluitsels met het blote oog zichtbaar zijn.

De betekenis van de Blue Heart-diamant

De Blue Heart-diamant wordt vaak beschouwd als de mooiste blauwe diamant ter wereld. Hoewel hij niet de grootste is, draagt de Blue Heart wel de titel van de grootste hartvormige blauwe diamant ter wereld. Deze reputatie heeft hij behouden sinds zijn slijping in Parijs in 1909. Blauwe diamanten zijn uiterst zeldzaam, en grotere exemplaren nog meer. Daarom zal de bijzondere positie van de Blue Heart waarschijnlijk nog lange tijd onaangevochten blijven.

Hartvormige edelstenen zijn zelden de eerste keuze van een diamantslijper. Dit komt omdat het slijpen van een steen in deze iconische vorm zeer ingewikkeld is en veel vakmanschap vereist. Het is een complex proces, waardoor er wereldwijd niet veel diamanten met deze vorm bestaan. Naast zijn uitzonderlijke diepblauwe kleur maakt juist deze vorm de Blue Heart-diamant nog unieker en zeldzamer.

De schenking van de Blue Heart-diamant aan het Smithsonian Institution

De laatste particuliere eigenaar van de Blue Heart-diamant, Marjorie Merriweather Post, schonk de kostbare edelsteen aan het Smithsonian Institution als een bijzonder genereus gebaar. Vaak verdwijnen prachtige diamanten in de loop der jaren in privécollecties. Soms betekent dit dat ze uiteindelijk verloren gaan en nooit meer worden teruggevonden. In andere gevallen worden ze nooit aan het publiek getoond, waardoor er zelden wetenschappelijk onderzoek naar wordt gedaan.

Voor iedere diamantkenner is het duidelijk waarom onderzoek en classificatie van diamanten belangrijk zijn. Ze helpen de wereld deze fascinerende stenen beter te begrijpen en dragen bij aan de verdere ontwikkeling van de diamantindustrie. De Blue Heart heeft zijn stempel op de wereld gedrukt en is voor iedereen te bewonderen in het National Museum of Natural History in Washington, D.C.. De diamant is te vinden in de Janet Annenberg Hooker Hall of Geology, Gems and Minerals.

We hopen dat u dit artikel met plezier hebt gelezen!

Als u meer wilt lezen over andere beroemde diamanten, zoals de Orlov, Kimberley, or Premier Rose diamanten, kunt u een bezoek brengen aan Ajediam’s Famous Diamonds glossary. Of, als u zich geïnspireerd voelt, kunt u een kijkje nemen in Ajediam’s premium diamantcollecties in onze shop.